विरघळणवूक

 काळ्या कॉफीत तरंगणारे ढग,

वाहणारी नदी, शांत सारंग,

माझ्या दुनियेतला अद़्भुत क्षण,

नि भरकटलेले एक मन.

 

आज, उद्या, किंवा परवा-तेरवा,

दिवसांचा क्रम, थोडा मोडका,

अशातही शरीरांची तहान,

वृद़्ध वृक्षाच्या कण्याचा ऒंडका.

 

तू दोन ढग प्यायलेस का?

पोकळ आभाळ माझ्यासाठी,

वाऱ्यावरती नदीच्या काठी,

सोडवतो विचारांच्या गाठी!

 

ती थंड हवा, तो शहारा,

मला न तुला, ना, मग कुणाला?

अंगावरी येई दवाचा पसारा,

गोठवून ठेवी, शब्द-शब्दाला.

 

हे नातं कसं तरल, मृदु, नाजूक;

तरी कुणी कुणाचे कुणास ठाऊक?

संग पडला की जीव जडला?

ढग विहरतात, आभाळ मूक;

 

तव काळजात मी रसभरून,

नि तव माझ्यात भिनून…

 

-       पंकज कोपर्डे । १० जानेवारी २०२६

द्रव्य

 पावसात तू कविता होऊन

अंगावर बरसताना,

अतिशय घम्माड झालेलं

मन आणि थरकतं अंग!

 

हाताला स्पर्शून जाते तू,

न अंगावरचे शहारे पोरके,

का गं असा करते,

काळजाचा भुगा उगा?

 

सरपटत आलो तुझ्यापाशी

पांगळं घेऊन बेघर मन,

जायबंदी करून स्वत्वाला,

शोधत गंध तुझा!

 

विषारी ही हाव तुझी

हवीहवीशी का वाटते?

भक्ष्याला भूललीस की

भक्ष्यच झालीस तू?

 

हा संग नुस्ता, नाही बंध

मी-तू द्रव्य, आणि रात्र

ती ही विरघळणार नि,

अस्ठी उरणार मात्र!

 

आणि तू-मी वाहत,

झरा-ओढा, मग नदी;

अणू-रेणूही उरून वाहून,

वेळही सोडेल कधी!

 

पंकज कोपर्डे 

०७ जानेवारी २०२६