काळजात कालवलेला पृथ्वीचा गोळा, चोळा-मोळा करून घास भरवलेला तू मला; मग जातेस दूर, का अशी? तुझा धरलेला गच्च हात सोडू नाही शकत, ना तुला ओढून अंगभर अंगात आणि मग विद्रुप अभद्र राक्षसासारखा घोट-घोट घशात मग पोटात कच्चं सरकवू पचवू शकत!
पण तू हवी आहेस. इतकी की तुझ्यात आत चालत जाईन आणि आरपार
जाईन. तुला भेदून! तुझ्या-माझ्या, माझ्या-तुझ्यात, नको हवा विरळही! इतकं घट्ट आणि इतकं
पक्कं, अगदी भिंतीसारखं. कुणीच फोडू शकणार नाही. कुठे भगदाड नाही की पोपडे नाही उडणारे.
आणि मग तू आणि मी अशे एवढे पक्के झाले तरी मी तुला जगायला मोकळं सोडणार की. तुझं आणि
माझं जग चालेल समांतर.
मग त्यात तू जाशील शॉपींग करायला एखाद़्या महागड्या, अवघड
नावाच्या मॉलमधे. आणि तू कॉफी पीत बसलेली असतेस आणि डाव्या कोपऱ्यातल्या एका टेबलावर
मी माझ्या काळ्याकुट्ट गॉगलमधून तुला न्याहाळत असतो. माझ्या काळ्या गॉगलसारखेच माझे
तुझ्याविशषयीचे सगळेच विचार काळेकुट्ट असतात. पण तरीसुद्धा तू मला एकदा बघतेस. मग पुन्हा…आणि
पुन्हा बघितल्यासारखे करतेस. मी लाल शर्ट घातलेला असतो. “का” विचार? विचार ना, “का?”
कारण मी तुला फाडून खाणार असतो. असं गच्च पकडून त्याच त्या
विद्रुप अभद्र राक्षसासारखं. कारण तू फक्त माझीच असते. आणि तू कुणाचीच नसते. या, त्या,
तिच्या, त्याच्या, त्यांच्या जन्मात. तू आणि मी. सोप्पं साधं समीकरण आहे. त्यात गुणाकार,
भागाकार नसतो. येस…तर, मी लाल शर्ट. मी उठतो, मी तुझ्याकडे यायला निघतो. तुझे डोळे
बिथरतात. तुझी मैत्रिण घाबरते, पण गालात हसते. मी गॉगल काढून खिशात ठेवतो. तू जीभ चावतेस.
तुझे काळेभोर लांब केस हवेवर उडतात. ते मला हाक मारतात, तू लाजतेस, घाबरतेस; नको हवं
तुला हे सगळं. मी जवळ येतो.
तुझ्या समांतर जगातून तू मला बघतेस. काय उरलंय आता? दोन हातांचं
अंतर. एक तुझा तू पुढं कर, एक मी माझा. आणि तुला पकडून मग बघ कसा गच्च ओढून् घेतो तुला
इकडच्या लेनवर. का पाहिजे तुला तुझं समांतर जग. आहे हे एक आहे. असं इथं चिकटून.
मी आलो श्वासाच्या अंतरावर आणि तू अशी कशी विरघळतेस. तुझ्या
ओठांची कातडी आणि तिच्यामधला गुलाबी रस आणि तो ओघळलेला एक थेंब असा झेलावा अशी इच्छा
आणि तू समुद्रकिनाऱ्याची वाळू होऊन का अशी माझ्या हातातून निसटत चाललीय गं?
तुझ्या माझ्या धमन्यांतून एकच रक्त वाहतंय ना, मग डुबतेस
का कासवांच्या प्रदेशात. किती गुदमरतो जीव माझा, अशी डुबूनही रक्तात भिनत जा की जरा; आणि मी ही मागे-मागे,
समुद्राच्या तळाशी का ही आग? गोष्ट माझी आहे, तुझी नाहे. तू वाचायची आणि तोंड वाकडं
करायचं फक्त. तेवढ्य़ात तुला गच्च पकडून अंगात ओढून घेईन आणि आकाशी उंच उडी मारून आभाळातून
चंद्रावर आणि मग आपल्या त्या मालकीच्या घरातल्या टेरेसवर स्पायडर-मॅन सारखं. आणि मग
तू बघशील असं माझ्याकडे. तोच तो वारा, तुझ्या अपुर्वाईच्या भुवया आणि गालावर सखोल खुललेलं
प्रेम माझ्यासाठीचं फक्त.
मी जवळ येतो, तू विरघळत जातेस. मी तुझ्या मानेजवळ येतो. तुझा
गंध, तुझी सय, तुझं अंग, तुझा स्पर्श, तू तू आणि तुझं तुझं, सगळं गं कसं तुझं जग???
तांबडे डोळे, विस्कटलेलं शरीर; तरल द्रवात तू आणि मी, कसे सांगू सई, मम आत्माच्या व्यथा,
तुच कविता आणि तूच माझी कथा!
आता किती खोदू तीच ती शेवटची आठवण आणि लालसर पडलेला सुटत
चाललेला तुझा तू निष्प्राण हात, तुझा देह, तुझा गंध…आत-आत समुद्रात जाताना पाहताना.
मी कुठवर डुबू आता, तुझ्या नाहीश्या जगात प्रिये? अशी कशी समुद्र झालीस तू आणि मी वाळू.
पंकज । २५ मार्च
२०२६
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा