नदी गं

दोनेक शब्द ओतावेत नदीमधे,

बघू बरं जातात कुठे दूरवर,

होडीसारखे वाजत-गाजत की,

भिजत-थिजत, गहिवरत, खोलवर.  

जाता-जाता एखांदवेळेस,

अडतील, अडकतील, प्लास्टिकमधे,

पांढऱ्याचे होतील काळे-निळे,

खंगत-खरवडत, अद्रुश्य, जलपर्णीमधे!

म्हणून म्हटलं रेखाटू कागदी,

उभ्या-आडव्या रेषा रसाळ,

स्थळ-काळाचा गुंता वहीवर!

उपसून टाकू, मनातला गाळ!

लिहीले एक अक्षर, जाणवला आक्रोश;

नि कळवळ प्रत्येक ओळीला,

झाडांच्या प्रेतांवर केली नक्षी,

चिरचिरत गेला एक दयाळ पक्षी!

घरट्यांची जाण ना तुला,

संसाराची न रम्यता,

मीच माझे मम आणि मला

स्वत:-चीच निव्वळ भव्यता!

माझ्या धरतीची उध्वस्त दशा!

बालकवींचाही ना पत्ता, ना थांग!

पेरलेल्या बियांतून कविता उगवेना;

नदी गं, तू काहीतरी मनातलं सांग!

 

-      - पंकज कोपर्डे । १० मे २०२६ (Cover art: AI-generated: Gemini)